Lezingen voor anderstaligen 

WablieftDe laatste straatmuzikant (Uitgeverij Vrijdag) is een warm verhaal over moed. Over opnieuw beginnen. Hier kan je een fragment vinden.

50 cent

U komt elke dag naar de supermarkt. Ik weet het wel. Elke dag ziet u mij hier. Ik sta voor de deur van de winkel. Ik speel gitaar en ik zing. Elke dag ziet u mij muziek maken. U kijkt nooit naar mij. Dat geeft niet. U bent hier niet gekomen voor mijn muziek. Ik begrijp u. U komt inkopen doen. U koopt brood, vlees en frisdrank. Ik zie het door de dunne plastic zak die u draagt.

U denkt misschien: ‘Het moet saai zijn. Altijd voor die supermarkt gitaar spelen. U vergist zich: ik speel niet alleen voor de supermarkt. Ik werk op vier plaatsen. Veel mensen werken maar op één plaats. Ik niet.

Ik zou het niet kunnen, op één plaats werken. Ik zou meteen gek worden. En ziek ook. Met hoofdpijn en maagzuur en koude rillingen. Eerlijk? Volgens mij werkt u wel altijd op dezelfde plaats. Misschien wel aan een tafel in een groot gebouw. Misschien moet u acht uur per dag stilzitten tussen allemaal ernstige mensen. U vindt die mensen helemaal niet leuk. Het zijn de meest vreselijke mensen die u kent. Misschien kijkt u daarom zo boos. Ik vergeef het u.

Van 10 uur in de ochtend tot 13 uur werk ik hier, voor de supermarkt. Van 13.30 tot 15uur speel ik gitaar op een plein in de stad. Van 15.30 tot 17uur werk ik onder de grond. In de metro. En van 18 tot 22uur maak ik muziek in de hal van het station. Ik speel de hele dag alleen voor mensen die voorbij stappen.

‘U bent erg stipt,’ zei iemand mij eens. ‘Geen enkele andere straatmuzikant let zo goed op de tijd. De meeste muzikanten zoals u hebben niet eens een horloge,’ zei de man. ‘Dat is niet waar,’ wou ik zeggen. ‘Bijna alle straatmuzikanten die ik ken hebben een horloge.’ Maar ik zweeg.

Mensen denken verkeerde dingen over straatmuzikanten. Dat is niet erg. Wij, straatmuzikanten, zijn dat gewoon.

Veel mensen denken dat wij op straat slapen. In kartonnen dozen. Ze denken dat wij elke dag worstjes uit blik eten. Met oud brood erbij. Mensen denken dat wij ons alleen kunnen wassen in de douches van het zwembad. Nee dus. Ik was mij elke dag in de kleine flat van mijn broer. Ik woon bij mijn oudere broer. Samen met Mila. Mila is mijn kat. Een kleine witte poes die ‘s nachts in mijn gitaarkoffer slaapt.

Mensen denken verkeerde dingen over mij. Soms vind ik dat niet erg. Andere keren maakt het me plots heel kwaad. Dan ga ik te hard spelen op mijn gitaar. Zo hard dat er een snaar springt. Ik geef de kapotte snaren aan Aminda. Zij maakt er popjes van. Ze draait de snaren rond en rond elkaar tot het kleine mensjes lijken. Hele families maakt zij van de kapotte snaren van mijn gitaar. Ze verkoopt de popjes aan het station. Met het geld koopt ze brood, vlees en frisdrank. Net hetzelfde als u eigenlijk. Aminda is oud. Ze kon mijn moeder zijn. Ik wou dat zij niet op de grond moest zitten op het plein.

Denkt u ook dat ik mij was in de douche van het zwembad? Volgens mij niet. U heeft vast geen tijd om na te denken over mij. Elke dag rent u de supermarkt in en uit. U heeft nergens tijd voor, geloof ik. Behalve dan die ene keer. Op die winterdag, jaren geleden. Die dag stond u plots stil voor mij. U gaf mij een muntstuk. Een stuk van 50 cent. Ik ben het niet vergeten.

Ik weet nog hoe het muntstuk op de rand van de gitaardoos rolde. Ik stopte even met spelen om het op te rapen. Anders was uw 50 cent tussen de glazen deuren gerold, de supermarkt in. Het muntstuk voelde warm aan. Even was ik er heel blij mee. Even had u mijn ochtend goedgemaakt. Tot ik de oortjes in uw oren zag. De plastic oortjes van uw mp3-speler of Ipod. De oortjes waarmee u naar andere muziek luisterde, niet naar mijn gitaar. Zelfs u. U ook al.

Ruth Lasters

Wil jij meer weten over Ruth Lasters of heb je een vraag aan haar of wil je gewoon informatie opvragen? Neem dan contact met haar op via info@ruthlasters.be of ga door naar contact.

Ga naar contact

Ruth Lasters

info@ruthlasters.be

Contactgegevens van mijn uitgever

Uitgeverij Polis

polis.be
Adres
Bikschotelaan 230

Uitgeverij polis